liefde lef & leven
Ergens gelezen op het wereldwijde web gelezen.
Een groep professionals stelde de volgende vraag aan een groep kinderen van 4 tot 8 jaar: ′′ Wat betekent liefde? ′′
De ‘winnaar’ was één van de 4-jarigen.
Het jongetje had een buurman die net zijn vrouw was verloren. Toen hij de man zag huilen, ging hij naar diens tuin, klom op zijn schoot en zat daar.
Later vroeg zijn mama hem wat hij de buurman gezegd had en het jongetje antwoordde:
“Niets, ik heb hem gewoon geholpen te huilen.”
Van ver zie je haar langs de kustlijn aankomen.
Vliegensvlug nadert ze, op metershoge poten
en toch laat ze slechts kleine lichte putjes achter op het strand.
Geruisloos nestelt ze zich boven het graf van James Ensor.
“Dag Maman, daar ben je dan”.
Als de nacht valt wordt Maman een veilige kooi die de kunstenaar beschermt tegen de duivels die hem sarren.
…
…
…
..
.
Ssssssttt, heel stilletjes kleurt de nacht alweer wat roze en ja,
de zon komt op vanachter de duinen en strooit haar warmte
over het graf, het kerkje en de golven daarachter.
Maman knippert haar ogen open en checkt haar eieren.
Hoog tussen haar poten liggen zij veilig in een warm nest, koesteren zich in de zon die ook hen streelt.
Wat brengt de dag?
Vandaag spint ze weer haar eigen kunstwerk.
Uit ragfijne zijde, webben die getooid met dauwdruppels als diamanten schitteren in de zeebries en de zon.
Ook vandaag waakt ze over de kunstenaar in zijn graf.
Ook vandaag nodigt ze uit om onder haar poten even te verpozen en te luisteren naar het verhaal dat ze weeft.
“Dag Maman, daar ben je dan.”
Oefening gekregen van Kris Philips tijdens de opleiding aan de Ritual Coach Academy. Schrijven vanuit een beeld en met de 6 parameters: duisternis/licht – beweging/stilstand – geluid/stilte.
Heb ik ze allemaal gehaald? 🙂
anderhalve meter
en dat terwijl ik zo graag voel
letterlijk
– en dan heb ik het niet eens over de studies die vertellen over het belang van aanrakingen –
voornemen 1 als we EINDELIJK die anderhalve meter uit ons geheugen mogen wissen
dan ga ik omarmen
ZO LANG
ZO HARD
ZO ZACHT
dat het geweldig heerlijk ongemakkelijk wordt
zo ongemakkelijk
dat we er met z’n allen de slappe lach van krijgen
BeLoOfD!
🙂
ps: zwijgen is geen optie
pps: heeft heerlijke gesprekken
ppps: en ik ben content
pppps: dat ik mecenas mag zijn
ppppps: van zoveel schoons
pppppps: en dat ik hun woorden (en hun ps’sen) mag delen 🙂
Tijdens de middagpauze liep ik even de Turnhoutsebaan in Borgerhout op.
Niet echt een straat die in dit land een chique reputatie heeft
– understatment van de (zon)dag –
Maar
1. ik hou wel van de buzz en de geuren die mij katapulteren naar rugzakvakanties in Marokko
2. ik hou wel van etalages met barok in kleding én in gebak
3. ik hou wel van kleine dingen die verwondering in de dag brengen
deze knuffel die geduldig wacht op de kinderarmen waarin hij woont,
bijvoorbeeld.
Koesteringetje op de Turnhoutsebaan
Eindelijk mochten we
Eindelijk konden we
en wat een cadeau was dat!
Rituelen mee begeleiden,
dat hoort bij de opleiding Ritual Coach
stage lopen dus.
We zaten samen en luisterden naar de verhalen van E. en I. en I.
Dit vroegen ze:
Eindelijk een keer écht DANK zeggen om het leven.
Eindelijk mijn eigen weg écht op stappen.
Eindelijk mezelf vieren.
Eindelijk …
en toen rolde een ieniemienie virus de wereld over.
Eerst was het nog wat geknetter vanuit de verte,
ondertussen kraakt het donker angstaanjagend luid en
bonkt de donder op haast elke voordeur.
Het virus is een oprukkend leger met zware laarzen
en wij houden halt.
Ook van half maart tot eind augustus vertraagden we,
geen rituelen. Geen ruimte. Geen contacten.
7 oktober stond dus al lang in mijn agenda te blinken!
Eindelijk 🙂
Na een burn-out wou E. graag haar eigen weg weer op stappen.
Doen waar ze zo goed in is.
En vooral, dat doen op haar eigen tempo in haar eigen ruimte.
HET RITUEEL
Een spiraalpad.
Harde grillige takken en noten als begin, want het leven prikt en steekt soms. Verspert je zicht. Laat je struikelen, haalt je onderuit.
Zacht mos en herfstbladeren om tot in het midden te raken, want er zijn ook helpers op je pad. Handen die je weer recht trekken, woorden die je moed geven.
Vragen onderweg om haar te helpen haar eigen talenten bij het nekvel te grijpen en niet meer los te laten.
In het midden een warme plek voor haar, en tijd, en begeleid door de zachte stem van Natasja kijkt ze terug naar haar verleden, kiest wat ze daaruit wil mee nemen naar haar toekomst.
Kleine en grote beslissingen die ze in de vorm van bedeltjes in een lappenpop mag stoppen. Tastbare herinneringen aan deze avond om haar verder te begeleiden haar nieuwe pad op.
Een ritueel dat we ontwierpen speciaal voor E. Gebaseerd op haar eigen unieke verhaal, verlangen en wensen.
Heel de dag dreigden grijze wolken die 7de oktober, om er een natte, kille avond van te maken. Maar op weg naar het bos klaarde de lucht op, we kregen een gouden uur perfect passend bij de stemklank van Katrien, de drums en het gezang van de vogels die ons tussen de bomen mee vergezelden.
Het ritueel was voor E.
Dit begeleiden was echter ook een cadeautje om te koesteren voor ons alle3.
Eindelijk tijd om te verbinden
– het toen het nu het later –
Eindelijk ruimte om te zijn
– met rouw met moed met hoop –
Eindelijk
DANK!
ook ik heb mijn pad gevonden 🙂
Heb jij nood aan het inslaan van een nieuwe weg?
Heb jij behoefte aan jouw verhaal mogen vertellen?
Heb jij een ervaring waar je een zilveren lijntje aan wil toevoegen?
Ik luister graag en help je graag om met een ritueel jou een moment om
– zacht, hard, gulzig, gretig, genietend, enthousiast, wild, –
te koesteren te geven!
