together

Let’s tick together


5 december TOGETHER / SAMEN

Ook al moeten we anderhalvemeteren
sinds maart al
bijna 10 maanden al

meer dan ooit zochten we naar manieren om ons samen te voelen.

Gelukkig word ik als ik 2 mensen zie
op een bankje
elk aan een uiteinde
met een thermos en kopjes in het midden.

Zalig waren alle avonden in het voorjaar
dat we met heel de straat
op vrijdagavond
de gekste liedjes zongen
(en dansten)

TOP vind ik het idee dat ik leerde kennen via Uus Knops
Let’s tick together en MOVING CLOSER

Het enige wat je nodig hebt is
– een lepel(tje)
– een stevig glas, tas
– 10 minuutjes tijd op 30 december om 20 uur
– een radio

in hun eigen woorden:

Wat als we dit moeilijke jaar 2020 afsluiten met een collectief ritueel dat alle Belgen verbindt? Een afsluiten van 2020 maar ook een bekrachtiging dat we elkaar nodig zullen hebben in 2021? Met Moving Closer en Kunstencentrum Vooruit willen we graag zoveel mogelijk mensen te mobiliseren om op 30 december om 20u tegelijk de ramen en deuren te openen en het glas te heffen. Een leeg glas te heffen en daarop een nieuwe compositie van muzikant Ruben Nachtergaele te tikken met een lepeltje. Let’s Tick Together. Tikken om aandacht te vragen voor wat je verloren bent, voor de zorg voor elkaar, voor het feest dat niet kan zijn,…

Schrijf je hier in

En dan zie ik jou en jou en jou en jou 30/12 om 20:00 met een lepel en een glas!

Omdat in together ook two zit, geef ik je graag ook dit mee:

Misschien denk je dat je niet zoveel betekent.
Maar ergens in deze wereld drinkt iemand KOFFIE uit zijn/haar lievelingstas die jij hem/haar gaf. Iemand hoorde zonet een lied op de radio en moest aan jou denken. Iemand nestelt zich in de zetel met een glas wijn en een BOEK dat jij aanraadde. Iemand moet in zichzelf glimlachen om de grap die jij gisteren uithaalde. Iemand voelt zich een beetje meer geliefd omdat jij een complimentje gaf.
Je woorden, je daden, je aandacht, je tijd, … ergens is er iemand die daardoor geraakt werd, zacht. Iemand wiens leven jij van een zilveren lijntje voorzag!

Niets bestaat dat niet iets anders aanraakt 🙂

DANK dat je dit las, ik koester jou!
ps wat was ik dankbaar om deze schone quote van iemand die leiding aan dit land probeert te geven:
“We kunnen elkaar niet vasthouden, maar we mogen elkaar niet loslaten” – Frank Vandenbroucke

woord voor 6 december voor wie graag mee schrijft, tekent, fotografeert: HELP / HELP



change

Matthias Schoenaerts – Zenith

En toen nam ik me voor een lijstje voor december te volgen,
– laat ik nu al aankondigen,
dat ik het einde van dat lijstje haal is klein, het leven komt er vaak doorheen, net zoals mijn boodschappenlijstjes ook steeds weer op de keukentafel liggen in plaats van dat ik ze bij heb in de supermarkt –
31 woorden voor 31 dagen.

1 december: CHANGE / VERANDERING

In mijn dagboek schreef ik vanochtend nog over:
hoe anders mijn werk er dezer dagen uit ziet.
Dat ik nu in een woonzorgcentrum eten uit deel.
Dat ik nu verhalen hoor, waar niet altijd een knoop aan vast te binden is, want oude hersenen leven niet altijd in het nu.
Dat ik een paar oudjes beloofde: morgen ben ik er weer!

DAT is een heel ander leven dan in een cultuurcentrum.
En toch.
Even veel cultuur.
Even veel nodig.

Tot ik vanochtend opgebeld werd en te horen kreeg, “op jouw dienst zijn er een aantal mensen positief getest. Blijf deze week maar thuis.”

En hup. Weer veranderde mijn dag.

1 december CHANGE / VERANDERING

Het is ook het eerste woord dat ik zag vanochtend
– veel serendipiteit in mijn leven dezer dagen –
CHANGE zet Matthias Schoenaerts in zijn IG stories

Matthias Schoenaerts wiens streetart ik dit weekend bewust bezocht en dat mij raakte, daar op de parking van de AVA.
Loeihaard wegens SCHOON!
Wegens


‘Ik heb deze zogenaamde defecten over de hele wereld gefotografeerd, vervolgens uitvergroot en ze ergens anders op de planeet geschilderd. Dit is een uiting van dankbaarheid, die verkondigt dat er glorie in imperfectie zit, triomf in pijn en dat er overal weergalmende verbindingen zijn.’

Matthias Schoenaerts op zijn IG en in Newsweek

CHANGE

de enige constante (pun intended) in ons leven.
Want ik ben al niet meer diegene die dit stukje startte.
EN u?



U bent ook al niet meer diegene die dit stukje begon te lezen.

maar DANK!
DANK dat je het las.

woord voor 2 december voor wie graag mee schrijft, tekent, fotografeert: REMINDER / HERINNERING

VUUR

VUUR & VROUWEN

Van de stal in Ranst over Londen en Tony Robbins naar een plekje in Breendonk rond een vuurschaal.
Yup, dat was zo ongeveer het traject dat ik aflegde met Joke Oosters.
– tot nu toe – 😉

‘t was corona dat ervoor zorgde dat we met 4 (the rules niewaar) op een woensdagavond in november 2020 (zo’n graad of 5) buiten zaten.

Omdat in het whatsapp groepje een noodkreet klonk
ik worstel tijdens deze tweede golf
helleup!

Het whatsappgroepje heet ‘✨Vrouwencirkel✨’
en werd aangemaakt op 31 augustus 2018
Da’s een gulle 2 jaar en toch.

En toch voelt het alsof wij elkaar al jaaaaaren kennen.

Joke, Catherine, Dette, Evelien, Fabienne, Lieve, Sophie en ik.

Als ik aan hen denk dan denk ik aan sommige mensen van Josse de Pauw *
Zij zijn ECHT sommige mensen!

Koesteren doe ik hen! Zij mij ook.
En dat heeft heel veel te maken met de kracht van vrouwencirkels.

Een goeie vrouwencirkel is een cirkel waar er
openheid,
kwetsbaarheid en
vertrouwen is.
Dat zijn de basis voorwaarden. PUNT
Twee andere noodzakelijkheden zijn: een zekere mate van
emotionele intelligentie en een
nieuwsgierigheid naar zingeving.
Al die ingrediënten zorgen voor een veilige ruimte waarin je gewoon mag zijn.

HOLDING SPACE voor elkaar heet dat ook.

Weet jij hoe dat voelt? Gewoon mogen zijn?
Dat is dat je in je pyjama komt, die donderdagavond in november. Dat je je niet omkleedt, want dat je er bij bent is zoveel belangrijker dan hoe je eruit ziet.

Kan jij je dat voorstellen? Dat je er mag zijn, helemaal?
Dat je geen masker op hoeft? Zelfs geen kleintje?

Van de stal in Ranst, over Londen tot in Borsbeek. In een gulle 2 jaar.
Een vrouwencirkel waarvan ik weet, die raak ik nooit meer kwijt.
Ze zitten in mijn ziel. En deze keer mag ik daar wel op vertrouwen.
Hoe onze levens ook lopen
– en by Jove in die 2 jaar is dat voor een paar meer dan een rollercoaster geweest –
wij raken mekaar niet kwijt.
En ik koester dat!
En ik wens jou ook zo’n cirkel
– en daar hoeft het woord vrouw niet voor –
met bovenstaande ingrediënten.

Corona is a b&tch. En die 2de golf is … laten we zeggen dat ook ik me af en toe bij elkaar raap.
Maar het zorgde er ook voor dat we verzamelden rond een vuurschaal in november en we een avond hadden die ik … u weet het; koester 🙂

Hopelijk mogen we dat in december met meer dan 4 doen!



* Sommige mensen zijn lief,’ zeg ik, ‘andere niet.’
‘Ja,’ zegt ze, ‘sommige mensen zijn lief en de mama is een sommige mens.’
‘Dat is waar,’ zeg ik.

wolkenvriendje :)

Het heeft me vele jaren gevraagd
het heeft me leren mediteren gevraagd
het heeft me opleidingen verbindende communicatie gevraagd
het heeft me morning pages, ochtend na ochtend na ochtend gevraagd,

voor ik kon aanvaarden,
verdriet, daar moet je mee gaan zitten.
Vriendjes mee worden
en er laten zijn.

Dan wordt het een wolkje dat je aan de afwas vraagt:
“geef me wat zeep, dan blaas ik bellen”
🙂

Lang, heel lang, stopte ik verdriet in tupperware potjes.
– onverwoestbaar, waterdicht, luchtdicht, blijft weken vers –
van die potjes die I E D E R E E N wel in huis heeft.

Sommigen hebben er eentje, ik had wel tig exemplaren
– en meer potjes dan dekseltjes of omgekeerd –
maar sowieso
stapelde en stopte ik die flink in mijn keukenkast
en op een dag trok ik de deur daarvan open
en vielen die
met gekletter
over mij heen

en ze lekten verdriet.

En als jij het niet met tupperware potjes hebt,
dan heb je het misschien met iets anders.
Die verzameling eenzame sokken misschien?
Die steeds maar groter wordt?

Je verdriet in potjes stoppen
– of in sokken –
helpt voor eventjes.
Tot je kast of lade te klein wordt,

en dan …

Dus, sinds een tijdje
blaas ik soms bellen met mijn wolkenvriendjes.

ps: soms helpt het om samen in een cirkel te zitten en mekaars wolken te ontmoeten, vaak lijken ze wel wat op elkaar. En allemaal vinden ze het fijn om bellen te blazen!
Nog eventjes, nog heel eventjes, maar in 2021 komen er terug cirkel-avonden aka Holding Space aan!


herdenken

Schoonselhof

11 november 2020 – wapenstilstand

In 2020 staat er ondertussen veel stil.
Al een heel jaar eigenlijk.
Of toch zo goed als.

Behalve in ziekenhuizen.
Of bij begrafenisondernemers.
Daar holt, biept, rent, huilt, rouwt, hoopt, duimt, werkt … 2020

Een paar dagen geleden dwaalde ik over en door het Schoonselhof.
De zon,
die warmde.
Bloemen die in de meest troostende kleuren en vormen schoonheid verspreidden.
Bomen die in herfstgoudenzon-kleuren hun bladerpracht in het rond strooiden.
Stilte, veel stilte, van die deugddoende stilte.
Stilte waarbij niets moest,
waarbij ik gewoon mocht zijn.

En ik moest denken aan Ieper.
Aan al die begraafplaatsen waar we voorbij fietsten deze zomer.
En aan de Menenpoort.

25 juli 2020
logeerden we in het Menin Gate House in Ieper.
Bennoit, de eigenaar van deze vakantiewoning
– slapen met zicht op de Menenpoort … –
(gat / boter / gevallen)
is voorzitter van de Last Post Association.
Dat leidde tot nog meer geluk
(gat / roomboter / gevallen)
want hij reserveerde voor ons een ereplek daar onder die poort
en was een perfecte gids.

Daar sta je dan.
Corona-gewijs mochten maar 400 mensen de Last Post bijwonen, zij schoven bijna een uur aan.
Wij mochten mee, een paar minuten voor de ceremonie startte, tot helemaal in het midden.

De stilte die dan op 1 van de drukste invalswegen van deze stad neerdaalt
is al indrukwekkend,
maar dan komen de klaroenblazers, de exhortation*, het neerleggen van kransen.
PELLE d’OCCA!

Sinds 1928
om 20 uur stipt
elke avond

een ritueel dat mij raakte
een ritueel dat ook de zonen raakte
een ritueel van 92 jaar oud

de kracht van rituelen, moest je je dat afvragen?

Ga logeren in het Menin Gate House en wees present daar onder de Menenpoort!


* Exhortation (uit ‘For the fallen’ van L. Binyon)
Day is done. Gone the sun. From the lakes. From the hills. From the sky. All is well. Safely rest. God is nigh. Fading light. Dims the sight. And a star. Gems the sky. Gleaming bright. from afar. Drawing nigh. Falls the night Thanks and praise. For our days. Neath the sun. Neath the stars Neath the sky. As we go. This we know. God is nigh

ps: omdat we dezer dagen in een lockdown zitten, kon de herdenking niet met publiek doorgaan, hier vind je een link naar een online versie van 11 11 2020



rouwspot

Justin Case

Ze raakt me de eerste keer hier, gezellig in mijn oortjes: Uus Knops

Het boek,
haar boek,
een rouwboek,
“Casper, waar ben je lieve broer?”
heb ik eindelijk gelezen.

De laatste 60 bladzijden was dat in kleine stukjes,
omdat de tranen rolden
en het zoute en vochtige nat op mijn wangen de letters deed dansen,
zodat ik het wel even moest weg leggen.

Tranen van pijn, om het herkenbare rauwe rouwen.
Maar ook van ontroering, om de mooie zinnen en beelden.

Ik denk dat ze het in Touché zei,
“rouw heeft ook schoonheid”.
Ja, rouw heeft ook schoonheid!
Later,
niet als je er middenin zit en ‘t leven voelt alsof je er verlamd en verdoofd doorheen dwaalt.

Eén van de mooiste beelden over rouw in haar boek is deze:
“De vergelijking van verdriet of rouw met je eigen schaduw is een klassieker. Wat je ook doet, je schaduw hangt aan je vast. Soms ligt hij pal voor je, dan weer kijkt hij over je schouder mee, en het gebeurt ook dat hij uit het zicht achter je ligt. … is er voor mij nog een andere schaduwpositie: die waarbij er een spot pal boven mij staat en naar beneden schijnt, waardoor ik volledig samenval met mijn schaduw, en dus met mijn verdriet. De schakelaar van die spot kan ik gedeeltelijk zelf beheren.”

En om die schakelaar om te draaien, heel bewust, daar heb je lef voor nodig, en moed. Tegelijk is het zo nodig, omdat verdriet dat keer op keer wordt weg geduwd, stil en braaf moet zitten in een donker hoekje, uiteindelijk toch tevoorschijn komt.

In je eigen lijf bijvoorbeeld, dat bevriest en zegt: hier stopt het voor mij, het enige wat ik nog wil is slapen. Geef me rust, NU!
Maar soms ook in hoe je met anderen omgaat. Ontploffingen omdat je collega een deur iets te hard toe doet. Woede uitbarsting om die ene t-shirt van je zoon die al 3 dagen op de trap slingert. Een claxon concert omdat die chauffeur aan 40 rijdt, terwijl je hier vlotjes 50 mag …

Manu Keirse zegt het zo schoon
“Verdriet is de keerzijde van liefde. De pijn van het verlies is een spiegel die de kostbaarheid van je relaties weerkaatst. Met de dood eindigt een leven, niet de relatie met de mens die overleed. Daarmee blijf je verbonden. Altijd.”

Dus nee, tijd heelt niet alle wonden. En dat hoeft ook niet. Maar weten dat het in je leeft is wel belangrijk.
Het is Brené Brown: “We cannot selectively numb emotions, when we numb the painful emotions, we also numb the positive emotions.”

Als ik dan lees in het boek van Uus Knops hoe zij soms bewust tijd maakt. De spot die haar helemaal in licht vangt aanklikt en tijd neemt om haar verdriet te omarmen, dan denk ik wow! Wat een mooie manier om zacht en lief te zijn voor jezelf en voor je verdriet.
F&@^[# hard en tegelijk een weldaad voor je hele ziel. Ik wens meer mensen zo’n spot. Ik wens mezelf zo’n spot.

En als je nood hebt aan iemand om mee die schakelaar om te draaien, bel me!


ps: Uus heeft PRACHTIGE troostkaarten gemaakt met zinnen uit het boek. Te koop bij haar. Ik kocht ze in de Standaard boekhandel in Lier, dat kan ook natuurlijk.

pps: ik ben onvoorwaardelijk fan van GROET, HOU MOED

ppps: lang lang geleden had je op vrijdagavond op ik weet niet meer welke zender, van die tearjerkers. Ik kon daar af en toe wel van genieten, in de zetel met drank, zakken chips, chocola (nooit met ijs, ik weet niet wat dat is met ijs) en een doos zakdoekjes. Huilen om te huilen 🙂